Κάποιες στιγμές χάνονται αργά. Πρώτα σβήνουν οι φωνές, έπειτα τα πρόσωπα, ύστερα τα χρώματα. Η εικόνα με τον χρόνο μεταβάλλεται αθόρυβα, καθώς η μνήμη προσθέτει, αφαιρεί και ανασυνθέτει. Ίσως η μνήμη να μην κρατά το παρελθόν. Ίσως να συναρμολογεί τα θραύσματά του.
Κάτι επιβιώνει. Όχι όπως ήταν.
As it was.
Some moments fade away slowly. First the voices disappear, then the faces, and finally the colors. Over time, the image changes silently, as memory adds, subtracts, and reconstructs. Perhaps memory does not preserve the past. Perhaps it assembles its fragments. Something survives. Not as it was.
